کنسول نینتندو سوییچ هشتمین کنسول خانگی نینتندو محسوب می‌شود. البته شاید لقب «کنسول خانگی» برای سوییچ، لقب درستی نباشد و استفاده از عبارت کنسول هیبریدی، برای آن بهتر باشد. نینتندو با عرضه کنسول سوییچ، قصد دارد که کنسولی ترکیبی را روانه بازار کند که هم بتوان از آن به عنوان یک کنسول قابل حمل و هم به عنوان یک کنسول خانگی استفاده کرد. از همان ابتدایی که جعبه کنسول را باز می‌کنید، متوجه می‌شوید که این کنسول، با تمام کنسول‌هایی که تا بحال دیده‌اید، فرق می‌کند. بخش اصلی سوییچ، بخشی شبیه به یک تبلت است که دارای یک صفحه نمایش ۶.۲ اینچی با رزولوشن 720p است و تمام پردازشی که برای انجام بازی نیاز دارید، در همین بخش تبلت مانند انجام می‌شود. دکمه خاموش / روشن،‌ دکمه تنظیم صدا، درگاهی برای قرار دادن کارتریج بازی‌ها که نینتندو برای آنها نام Game Card را انتخاب کرده است و دریچه جریان هوا، مواردی هستند که در قسمت بالایی کنسول قرار دارند. در قسمت زیرین کنسول نیز تنها یک پورت یو‌اس‌بی تایپ سی دیده می‌شود که برای اتصال شارژر یا قرار دادن سوییچ برروی داک مخصوص تعیبیه شده است. در قسمت‌های کناری سوییچ نیز، ریل‌هایی را می‌بینیم که کنترلرهای سوییچ که نینتندو به آنها لقب جوی‌کان داده است،‌ قرار می‌گیرند. پشت سوییچ هم علاوه بر لوگوی نینتندو سوییچ (که تصویری انتزاعی از جوی‌کان‌ها است) پایه‌ای قرار دارد که با باز کردن آن، می‌توانید کنسول را روی میز قرار داده و به بازی بپردازید. در زیر این پایه نیز درگاهی برای قرار دادن کارت حافظه تعبیه شده که توانایی پشتیبانی از کارت‌های حافظه مایکرو اس‌دی تا ظرفیت دو ترابایت را دارد.